Algemeen Dagblad, donderdag 3 november 2005
Door Menno Schenke
LEZERSFEEST MET SIMONE VAN DER VLUGT
Anderhalf jaar geleden was ze er plotseling: Simone van der Vlugt, thrillerschrijfster. Ze was al jaren befaamd door haar historische jeugdromans, maar ook het volwassen publiek sloot haar in de armen. Zaterdag is ze op het Lezersfeest.
Haar ogen glimmen als ze het zegt en misschien krult haar neus zelfs een beetje: ze komt op dit moment vaak met een gelukzalig gevoel uit haar schrijfkamer: zo, lekker… dat is eruit! Simone van der Vlugt werkt aan een nieuwe thriller en dat loopt als een trein.
Met haar thrillerdebuut, De reünie, zou ze vanmiddag wel eens de NS Publieksprijs kunnen winnen. ,,Dat zou echt leuk zijn,’’ bekent ze. We zitten aan de eettafel bij haar thuis in Alkmaar.
,,Mijn doel is lekkere, meeslepende boeken schrijven en als je dan van het grote publiek een prijs krijgt… Maar mijn leven is niet mislukt als die prijs naar een ander gaat. Er is zoveel meer…’’
Zoals verkoopcijfers..?
,,Noem maar wat. We zijn met De reünie de 90.000 verkochte exemplaren gepasseerd en van Schaduwzuster, mijn tweede thriller, zijn er in drie weken tijd ruim 55.000 verkocht. Dat vind ik al een prijs op zich. ,,Van mijn jeugdboeken verkocht ik er ongeveer 10.000 per jaar en dan doe je het erg goed. Met verkoopcijfers als die van mijn jeugdboeken was ik ook tevreden geweest, hoor. Je slaat steil achterover als je ontdekt dat je zo’n groot publiek hebt. Afgelopen jaar is één groot feest geweest.
,,Ik had drie thrillers in mijn hoofd, want ik denk altijd een paar boeken vooruit, maar die verhalen vond ik niet geschikt voor de jeugd. Ik vond dat ik moest proberen om vooral voor vrouwen te schrijven. Alle ideeën die ik lang heb onderdrukt, moeten eruit. Nu het zo goed gaat, ga ik ook mijn droom achterna.’’
Simone van der Vlugt lees graag spannende boeken, maar ze is ook een groot bewonderaar van schrijvers als Harry Mulisch en Arthur Japin. Haar thrillers kenmerken zich door korte zinnen en korte hoofdstukken. ,,Dat vinden mensen in deze jachtige tijden prettig,’’ weet ze. ,,Ik hou wel een beetje rekening met de omstandigheden waarin mensen lezen. Volwassenen hebben minder tijd voor lezen en je moet hen dan niet midden in een hoofdstuk uit een verhaal halen. Kinderen daarentegen moet je juist met een langer hoofdstuk bij de les houden. Bij lekker spannende, langere hoofdstukken lezen ze door.’’
Ze sloot zich aan bij een clubje schrijfsters (onder wie thrillercollega Saskia Noort), dat door een slimme uitgever met gevoel voor reclame werd gebombardeerd tot de nieuwe stroming Writers on Heels, schrijfsters op hoge hakken. ,,We wilden een lans breken voor een bepaald genre boeken,’’, zegt ze met een glimlach, ,,samen een borrel drinken en ervaringen uitwisselen, maar niet met andere auteur met elkaar vergeleken worden. Dat gebeurt nu wel. Maar ja, ik wil me er ook niet te druk over maken.
,,Je kunt je als auteur niet meer veroorloven te denken: hier is m’n boek, ik ga op de bank zitten, het verkoopt zichzelf wel. Schrijvers moeten hun boek promoten, omdat alles in de wereld draait om promotie en reclame. Ik vind het heel gewoon. Al die aandacht is verleidelijk, maar het moet wel om het boek blijven gaan. Ik blijf een boekenmens. Als ik moet praten over verfilming van mijn boeken, vind ik dat natuurlijk heel leuk, maar ik heb nog liever een aantal vertalingen.’’
Als de kinderen ’s morgens naar school zijn, gaat Simone van der Vlugt met een kop koffie naar boven. ,,Dan is het knop om en verder gaan waar ik ben gebleven. Moeilijke passages, als ik dieper graaf in de gevoelswereld van de hoofdpersonen of terugblik in een dramatisch verleden, schrijf ik tussendoor. Soms ben ik in een uitgelaten bui en heb ik geen zin me te zetten aan zulke beschouwende stukken of gesprekken die ergens over gaan.
,,Als ik aan een boek begin, heb ik de laatste zin al in mijn hoofd. Daar moet het verhaal naartoe. Ik weet nog niet wat er in het middenstuk zal gebeuren, maar ik weet wel dat het dáár eindigt. Spanning komt in de thriller op de eerste plaats. Onderhuidse spanning, geen psychopaten die langzaam vrouwen open snijden. Dat vind ik vies, walgelijk en helemaal niet spannend.
