• Facebook
  • Twitter
  • Nieuwsbrief
  • Homepage

De laatste punt

13 februari 2013

En dan zet je hem opeens, de laatste punt. Vanochtend om 10.12, met nog een hele werkdag in het verschiet. Dat komt omdat ik gisteren lang doorging, maar het net niet redde. En je wilt dat laatste stuk van je boek niet afraffelen, want je besluit is net zo belangrijk als je opening.

Dus ik ben lekker vroeg klaar vandaag. Hoewel, lekker… Opeens strekt de dag zich wel erg lang en doelloos voor me uit. Verlangde ik de afgelopen drie maanden naar wat rust in mijn hoofd, nu is het wennen dat het gepraat van mijn personages verstomt.

Niet dat ik al klaar ben met ze. In de laatste fase van het boek heb ik nieuwe invallen gekregen die in de voorgaande hoofdstukken aangepast moeten worden. Om over de correctiefase nog maar niet te spreken. Er ligt een hele stapel boeken van collega’s op me te wachten die ik graag wil lezen, maar eerst zal ik me zin voor zin door mijn eigen manuscript moeten doorworstelen om alle fouten eruit te halen. En ja, dat doet de bureauredactie van de uitgeverij ook, maar je stuurt natuurlijk niet een boek vol typefouten op.

Maar die fase moet even wachten want ik ben moe. Ik heb deze thriller, het tweede deel in de serie over rechercheur Lois Elzinga, in de recordtijd van drie maanden geschreven. Drie maanden waarin het boek me voortsleurde, me van mijn nachtrust beroofde en me steeds naar mijn toetsenbord deed grijpen. Op zich is het een goed teken als een verhaal zichzelf lijkt te schrijven, maar het is ook vrij uitputtend.

Om niet allerlei rsi-klachten te ontwikkelen, ben ik wat intensiever gaan hardlopen. Dat deed ik al, maar nu verlengde ik de afstand en trotseerde ik vorst en sneeuw om aan mijn dagelijkse portie frisse lucht en beweging te komen.

Net als Lois, inderdaad. Maar zij is nog wat fanatieker dan ik. Het is leuk om je hoofdpersoon eigenschappen, interesses en hobby’s te geven die je zelf ook hebt. En die een beetje te overdrijven. Of juist een eigenschap te geven waar je jezelf niet in herkent, zoals het feit dat ze geen alcohol drinkt (waar ik niet aan moet denken), geen prettige jeugd heeft gehad, een complexe relatie met haar zus onderhoudt en geen contact meer heeft met haar vader. Maar als ze het zo gezellig met haar familie zou hebben als ik, zou ik snel uitgeschreven zijn. Zo speel je in een boek met waarheid en fantasie, en weten alleen mensen die je goed kennen op welke momenten je uit jezelf put.

Voorlopig put ik even nergens meer uit. Het derde deel over Lois zingt al rond in mijn hoofd, maar moet echt even wachten voor ik mezelf ga voorstellen met Lois Elzinga. Want die laatste punt is gezet, en daar ga ik eerst een tijdje van genieten.

Blogs