• Facebook
  • Twitter
  • Nieuwsbrief
  • Homepage

Premièrekoorts

23 april 2013

Na twee weken de longen uit mijn lijf te hebben gehoest, heb ik nu van die witte stippen in mijn keel. Praten en slikken doen zeer en mijn oor trouwens ook. De hele ijzige winter lang ben ik erin geslaagd om alle virussen te ontwijken, maar nu ben ik toch nog het haasje. En ik weet ook precies wanneer het begonnen is: de dag na de première van de film Daglicht.

Toen ik de uitnodiging bekeek maakte ik me al zorgen, want er stond black tie op. Dat betekent Heel Netjes. Heren in smoking met vlinderstrik, dames in het lang. Hoewel dat laatste tegenwoordig geen dwingend voorschrift meer is, een wat kortere jurk kan ook best, maar wel met een enveloptasje en natuurlijk hoge hakken.

Althans, dat zegt stylist Bastiaan van Schaik in een stuk over dresscodes op internet. Volgens Bastiaan zijn Nederlanders kampioenen in het negeren van de dresscode, wat hij heel jammer vindt. Een dresscode is er immers niet voor niets, je eraan houden is een teken van respect voor de gastheer of gastvrouw, en het voorkomt dat je een faux pas maakt.

Omdat ik beslist geen faux pas wilde maken, koos ik een lange, zwarte jurk met blote schouders. Helemaal goed dus. Ik had er ook een kort, wollig gevalletje bij gekocht om de ergste kou te trotseren, want volgens Bastiaan is het uit den boze om in je jas op de rode loper te verschijnen.

Dat ben ik wel met hem eens, maar helaas was het die avond, begin april, nog erg winters. Toen ik de parkeergarage uitliep, en mijn heerlijk warme jas in de kofferbak had achtergelaten, liep ik al te rillen. Tegen de tijd dat ik de rode loper bereikte, had ik stijve kaken van de kou waardoor ik amper kon glimlachen naar de haag fotografen. Niet dat dat erg was, want niemand nam de moeite een foto van me te maken. Binnen vijf seconden was ik de rode loper over en stond ik in de foyer van Tuschinski, waar het nauwelijks warmer was. Een ijzige wind waaide naar binnen. Ik liep zo ver mogelijk naar achteren, waar ik beschutting zocht achter een groepje mensen.

Eenmaal in de zaal kon je op het filmdoek meekijken wat er op de rode loper gebeurde. Alleen de sterren van de avond toonden vrijelijk hun feestkleding (Monique van der Ven een jurk met lange mouwen die meer weg had van een jas, Angela Schijf een broekpak). De rest van de genodigden kwam lekker warm ingepakt, met grote tassen in de hand, alsof ze recht uit de Kalverstraat kwamen, met grote passen aangelopen.

Alleen Marion Pauw stal de show in een schitterende witte japon die haar onmogelijk warm kan hebben gehouden. Maar op je eigen feestje moet je dat er voor over hebben.

Ik weet niet of ze ook ziek is geworden, maar ik dus wel. Al drie weken.

Als er ooit een boek van mij verfilmd wordt (en daar ziet het wel naar uit), zal ik er hartstochtelijk voor pleiten om die in de zomer uit te laten komen. Voor alle vrouwelijke genodigden. En anders zetten we op de uitnodiging black coat. Is dat ook weer opgelost.

Blogs