De Pers, maart 2008
Simone van der Vlugt: Niks met moordenaars
‘Je moet wel ziek zijn om te moorden’
Door: Judith Hornman
De thriller Blauw water van Simone van der Vlugt kwam direct binnen op de vierde plaats in de bestsellerlijst. De schrijfster zelf heeft niet zoveel op met moordenaars.
Vrijdagmiddag, drie uur. De buitenwijk van Alkmaar waar de populaire thrillerschrijfster Simone van der Vlugt woont, ligt er verlaten bij. In de verte klinkt een autoalarm, een leeg chipszakje waait ritselend over de grond. Zelfs van deze met woonerven doorspekte jarenzeventigwijk gaat een dreiging uit na het lezen van Van der Vlugts nieuwste psychologische thriller Blauw water. Daarin wordt hoofdpersoon Lisa opeens geconfronteerd met een ontsnapte tbs’er die haar huis binnendringt en haar en haar dochter gijzelt. Het kan zomaar gebeuren, ook in Alkmaar.
Hoewel haar boeken er vol mee zitten, lijkt Van der Vlugt in ieder geval niet achtervolgd te worden door demonen van moordenaars en verkrachters. ‘Ik kan me dus écht niet voorstellen dat je iemand vermoordt’, legt ze uit. ‘Daar moet je toch wel een verwrongen geest voor hebben. Daarom schrijf ik ook vanuit het slachtofferperspectief, dat kan ik me een stuk beter voorstellen. En verder moet je gewoon accepteren dat er gekke mensen zijn.’ Monter schenkt ze een kop thee in. Een schaaltje Bastognekoeken staat klaar op tafel, een vrolijk kwispelend hondje ligt naast de bank.
Van der Vlugt is heel precies als het de waarschijnlijkheid van het verhaal betreft. ‘Als ik besluit een verhaallijn te maken van een vrouw die in de auto verdwaalt door de dichte mist, moet ze natuurlijk wel een reden hebben om op onbekend terrein te zijn. Alles moet kloppen, het is een soort puzzel.’ Die technische benadering is haar gebruikelijke werkwijze. ‘Tijdens het schrijven van mijn eerdere boek Schaduwzuster hield ik bijvoorbeeld weekkalenders bij van de karakters, met al die verhaallijnen was het vrij lastig. Blauw water heeft maar twee lijnen, ik wilde het strak houden. De eindjes had ik dus vrij snel aan elkaar geknoopt: binnen drie maanden was ik klaar met schrijven. Het is dan ook veel dunner dan wat lezers gewend zijn, maar ze vergeten dat het boek daarom ook goedkoper is. Dat telt ook mee toch?’, stelt ze lachend.
Thrillers zijn niet de eerste liefde van Van der Vlugt. Ze schrijft al jaren met succes historische jeugdromans, maar een historische roman voor volwassenen publiceren bleek lastiger. ‘Uitgevers zagen er toch niet zo’n heil in. Toen ik een boek van Nicci French las, dacht ik: iets wat zo leuk is om te lezen, is vast ook zo leuk om te schrijven. Toen kwam ik op het thrillerpad terecht.’
Dat vereiste wel een nieuwe benadering. ‘Bij historische romans doe ik veel research, maar voor mijn thrillers moet ik het ergens anders vandaan halen. Zo’n ontsnapte tbs’er, dat had ik van een nieuwsbericht op televisie. Ik merk wel dat ik niet de enige ben die dat heeft opgepikt, de tbs’ers zijn erg in opmars.’ Maar van der Vlugt werkt niet alleen met directe aanleidingen. ‘Ik wilde al heel lang schrijven over een vrouw die in coma ligt. Ik had al fragmenten liggen, die hoefde ik voor Blauw water ook nauwelijks te herschrijven. Coma is coma tenslotte. Daar ga je echt niet de mist mee in.’ ?
Simone van der Vlugt, Blauw water, Uitgeverij Anthos.
