Toen ik de uitnodiging bekeek maakte ik me al zorgen, want er stond black tie op. Dat betekent Heel Netjes. Heren in smoking met vlinderstrik, dames in het lang. Hoewel dat laatste tegenwoordig geen dwingend voorschrift meer is, een wat kortere jurk kan ook best, maar wel met een enveloptasje en natuurlijk hoge hakken.

Althans, dat zegt stylist Bastiaan van Schaik in een stuk over dresscodes op internet. Volgens Bastiaan zijn Nederlanders kampioenen in het negeren van de dresscode, wat hij heel jammer vindt. Een dresscode is er immers niet voor niets, je eraan houden is een teken van respect voor de gastheer of gastvrouw, en het voorkomt dat je een faux pas maakt.

Omdat ik beslist geen faux pas wilde maken, koos ik een lange, zwarte jurk met blote schouders. Helemaal goed dus. Ik had er ook een kort, wollig gevalletje bij gekocht om de ergste kou te trotseren, want volgens Bastiaan is het uit den boze om in je jas op de rode loper te verschijnen.

Dat ben ik wel met hem eens, maar helaas was het die avond, begin april, nog erg winters. Toen ik de parkeergarage uitliep, en mijn heerlijk warme jas in de kofferbak had achtergelaten, liep ik al te rillen. Tegen de tijd dat ik de rode loper bereikte, had ik stijve kaken van de kou waardoor ik amper kon glimlachen naar de haag fotografen. Niet dat dat erg was, want niemand nam de moeite een foto van me te maken. Binnen vijf seconden was ik de rode loper over en stond ik in de foyer van Tuschinski, waar het nauwelijks warmer was. Een ijzige wind waaide naar binnen. Ik liep zo ver mogelijk naar achteren, waar ik beschutting zocht achter een groepje mensen.

Eenmaal in de zaal kon je op het filmdoek meekijken wat er op de rode loper gebeurde. Alleen de sterren van de avond toonden vrijelijk hun feestkleding (Monique van der Ven een jurk met lange mouwen die meer weg had van een jas, Angela Schijf een broekpak). De rest van de genodigden kwam lekker warm ingepakt, met grote tassen in de hand, alsof ze recht uit de Kalverstraat kwamen, met grote passen aangelopen.

Alleen Marion Pauw stal de show in een schitterende witte japon die haar onmogelijk warm kan hebben gehouden. Maar op je eigen feestje moet je dat er voor over hebben.

Ik weet niet of ze ook ziek is geworden, maar ik dus wel. Al drie weken.

Als er ooit een boek van mij verfilmd wordt (en daar ziet het wel naar uit), zal ik er hartstochtelijk voor pleiten om die in de zomer uit te laten komen. Voor alle vrouwelijke genodigden. En anders zetten we op de uitnodiging black coat. Is dat ook weer opgelost.

Niet dat ze veel gemist hebben, het voorprogramma heeft de reputatie aan de saaie kant te zijn. De laatste jaren is dat onder de bezielende leiding van de nieuwe CPNB-directeur een stuk beter geworden, humoristisch zelfs, maar er liggen barre tijden achter ons. Ik kan me een optreden herinneren waarbij iedereen uit verveling naar zijn smartphone greep, mensen demonstratief op elkaars schouder gingen liggen, en iemand die er schoon genoeg van had luid begon te klappen om een einde aan de voorstelling te maken. Ook is er eens een voordracht geweest waarbij heel schrijvend Nederland zo belachelijk werd gemaakt dat na afloop nauwelijks iemand klapte en de toeschouwers kokend van woede de zaal verlieten.

Over het verloop van de verdere avond, en vooral de nachtelijke uurtjes, gaan nogal wat verhalen rond. Wilde verhalen. Over auteurs die met elkaar op de vuist gaan, vreemd gaan op de trappen van de Schouwburg of bezopen over de rode loper naar buiten kruipen. Helaas heb ik zoiets nooit gezien, terwijl ik toch echt wel tot in de kleine uurtjes doorga. Wat ik wel zie, is een bonte verzameling BN’ers die feestelijk uitgedost door de barokke gangen van de Schouwburg paradeert. Het Boekenbal is één groot defilé van mensen die zien en gezien willen worden. Een aantal schrijvers geeft audiëntie op de trappen en blokkeert daarmee de doorstroom, onverschillig neerkijkend op de voorbijtrekkende meute. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat hun kunstknieën het hebben begeven, of dat ze bijna door hun nieuwe heup zakken.

In de zaaltjes en ontvangsthal staan de overige 490 gasten bijeen, een glas wijn of bier in de hand, schreeuwend in elkaars oor om boven het rumoer uit te komen. Na twaalven heeft niemand meer een stem over en wordt op brute wijze versieringen van trappen, plafonds en uit de toiletten geroofd, want dat mag na middernacht.

Wie genoeg heeft van het staan of hangen tegen de bar, begeeft zich naar de dansvloer, waar het echte feest wordt gevierd. Leuk om schrijvers en BN’ers, van wie je je trouwens afvraagt wat ze in vredesnaam geschreven hebben, uit hun dak te zien gaan.

Soms zie je weleens iets lolligs, zoals het kaartje van een gehuurde jurk dat naar buiten bungelt of een overhemd dat niet goed in een duur Italiaans pak is teruggestopt, maar gekker dan dat heb ik het nog niet meegemaakt.

Dus op de vraag van Met het oog op morgen, het radioprogramma dat me vandaag opbelde of ik live verslag wil doen van het Boekenbal, heb ik nee gezegd. Ik zou niet weten wat ik moet vertellen.

Ter promotie zullen Simone en Wim diverse boekhandels door het hele land bezoeken voor een meet & greet, waarbij ze met lezers in gesprek gaan. Dit onder het genot van hapjes en een glas Portugese wijn.

• 27 apr 2013 :
  13:30 – 14:30
  meet & greet in Bruna Assen
• 27 apr 2013 :
  15:30 – 16:30
  meet & greet in Bruna Haren
• 28 apr 2013 :
  lezing en signeren op festival City2City in Utrecht

Het was even wennen om niet alleen over tekst maar ook over beeld te moeten beslissen. Je gooit die foto’s er natuurlijk niet in alsof het een digitaal vakantiealbum is, maar je wilt woord en beeld harmonieus bij elkaar plaatsen.

Dat leverde een enorm geschuif en gepuzzel op. Beslissingen die de vormgever nam, waren niet altijd wat wij in gedachten hadden, en wat wij wilden kon niet altijd omdat we dan met de pagina’s niet uitkwamen.

Kortom, een hoop gedoe, maar we zijn klaar! Al die losse vellen die wekenlang onze keukentafel hebben bedekt, worden vandaag gebonden tot een prachtig boek dat 28 maart in de winkel ligt.

En om dat te vieren, en promoten natuurlijk, bezoeken we in april en mei boekhandels door het hele land om met belangstellenden het glas te heffen (met Portugese wijn natuurlijk) en het boek te signeren. Een aantal boekhandelaren gaat er echt werk van maken met wijn, hapjes en een fadozanger.

Dus wie zin heeft in een Portugees feestje, houd mijn agenda in de gaten en misschien proosten we binnenkort met elkaar!

Dit wordt beslist door het publiek, dat op sky radio zijn stem kan uitbrengen op de genomineerden. Op 7 maart wordt bekendgemaakt wie de prijs in ontvangst mag nemen.

Persbericht:
Nominaties Sky Radio’s Powervrouwen Awards bekend
Naarden, 19 februari 2013 | Welke Bekende Nederlandse toppers worden donderdag 7 maart in het zonnetje gezet en winnen een van de vijf Powervrouwen Awards die Sky Radio uitreikt? De genomineerden zijn bekend.

Het Nederlandse publiek heeft de afgelopen tijd via skyradio.nl bepaald welke Nederlandse vrouwen in aanmerking komen voor een Powervrouwen Award, die Sky Radio uitreikt in het kader van Internationale Vrouwendag. Eén ding hebben de powervrouwen met elkaar gemeen: ze staan aan de top in hun vakgebied en hebben stuk voor stuk een sterke persoonlijkheid en groot doorzettingsvermogen.

Welke sport- en zakenvrouw hebben de meest gedenkwaardige prestatie neergezet? Welke zangeres is volgens de Sky-luisteraars niet meer weg te denken uit de spotlights? Wie is de schrijfster die de titel Powervrouwen verdient met haar boeken en welk showbizztalent neemt een van die eervolle awards straks mee naar huis? De genomineerden voor de Powervrouwen Awards 2013 zijn:

Zangeres:
Glennis Grace
Ilse de Lange
Miss Montreal
Sandra van Nieuwland
Trijntje Oosterhuis

Showbizzvrouw:
Carice van Houten
Chantal Janzen
Eva Jinek
Sylvie van der Vaart
Bridget Maasland

Zakenvrouw:
Annemarie van Gaal
Marlies Dekkers
Olcay Gulsen
Rossana Kluivert Lima
Floortje Dessing

Schrijfsters:
Esther Verhoef
Heleen van Royen
Marion Pauw
Saskia Noort
Simone van der Vlugt

Sportvrouw:
Adelinde Cornelissen
Ireen Wüst
Maartje Paumen
Marianne Vos
Ranomi Kromowidjojo

Vanaf vandaag kan er via skyradio.nl worden gestemd op de genomineerden. Op donderdag 7 maart zullen de Powervrouwen Awards worden uitgereikt. Op 8 maart (Internationale Vrouwendag) zendt Sky Radio de Powervrouwen Top 101 uit tussen 9.00 en 17.00 uur. Een lijst die bol staat van de beste platen, gezongen door de leukste Powervrouwen.

Dus ik ben lekker vroeg klaar vandaag. Hoewel, lekker… Opeens strekt de dag zich wel erg lang en doelloos voor me uit. Verlangde ik de afgelopen drie maanden naar wat rust in mijn hoofd, nu is het wennen dat het gepraat van mijn personages verstomt.

Niet dat ik al klaar ben met ze. In de laatste fase van het boek heb ik nieuwe invallen gekregen die in de voorgaande hoofdstukken aangepast moeten worden. Om over de correctiefase nog maar niet te spreken. Er ligt een hele stapel boeken van collega’s op me te wachten die ik graag wil lezen, maar eerst zal ik me zin voor zin door mijn eigen manuscript moeten doorworstelen om alle fouten eruit te halen. En ja, dat doet de bureauredactie van de uitgeverij ook, maar je stuurt natuurlijk niet een boek vol typefouten op.

Maar die fase moet even wachten want ik ben moe. Ik heb deze thriller, het tweede deel in de serie over rechercheur Lois Elzinga, in de recordtijd van drie maanden geschreven. Drie maanden waarin het boek me voortsleurde, me van mijn nachtrust beroofde en me steeds naar mijn toetsenbord deed grijpen. Op zich is het een goed teken als een verhaal zichzelf lijkt te schrijven, maar het is ook vrij uitputtend.

Om niet allerlei rsi-klachten te ontwikkelen, ben ik wat intensiever gaan hardlopen. Dat deed ik al, maar nu verlengde ik de afstand en trotseerde ik vorst en sneeuw om aan mijn dagelijkse portie frisse lucht en beweging te komen.

Net als Lois, inderdaad. Maar zij is nog wat fanatieker dan ik. Het is leuk om je hoofdpersoon eigenschappen, interesses en hobby’s te geven die je zelf ook hebt. En die een beetje te overdrijven. Of juist een eigenschap te geven waar je jezelf niet in herkent, zoals het feit dat ze geen alcohol drinkt (waar ik niet aan moet denken), geen prettige jeugd heeft gehad, een complexe relatie met haar zus onderhoudt en geen contact meer heeft met haar vader. Maar als ze het zo gezellig met haar familie zou hebben als ik, zou ik snel uitgeschreven zijn. Zo speel je in een boek met waarheid en fantasie, en weten alleen mensen die je goed kennen op welke momenten je uit jezelf put.

Voorlopig put ik even nergens meer uit. Het derde deel over Lois zingt al rond in mijn hoofd, maar moet echt even wachten voor ik mezelf ga voorstellen met Lois Elzinga. Want die laatste punt is gezet, en daar ga ik eerst een tijdje van genieten.

Simone van der Vlugt schreef jeugdboeken, tot ze in 2004 doorbrak als schrijfster van literaire thrillers. Inmiddels heeft ze vijfentwintig boeken geschreven en anderhalf miljoen verkocht. Recent verscheen haar achtste triller, Aan niemand vertellen.

Download hier de 10 schrijfgeboden van Simone van der Vlugt (pdf)

Aan niemand vertellen

Simone kreeg de prijs, een wijnkoeler met gravure, uit handen van de beheerders van vrouwenthrillers.nl

Schrijver Simone  van der Vlugt ontvangt voor haar boek De ooggetuige de Cher Ami Award. De award wordt ieder jaar toegekend aan een persoon of organisatie die zich op een speciale manier heeft ingezet voor mensen met een visuele beperking.  De ooggetuige, waarin een slechtziende jonge vrouw de hoofdrol speelt, geeft een bijzonder inkijkje in hoe het is om met minder zicht te leven. De uitreiking van de Cher Ami Award vindt plaats tijdens de slechtziendendag Ziende(r)ogen op weg! op 19 januari 2013 in Utrecht.

‘Ik ben erg blij en vereerd dat mij de award wordt toegekend’, reageert Simone van der Vlugt. ‘Ik heb veel tijd en aandacht besteed aan het onderzoek naar slechtziendheid. Veel meer dan ik kon gebruiken voor zo’n dun boekje. Diep in mijn hart vond ik dat jammer. Als je zo’n award krijgt weet je dat je werk gezien is, en dat je het niet voor niets hebt gedaan.’ 

Voor haar boek heeft Simone van der Vlugt onder andere met medici gesproken, revalidatiecentra bezocht en intensief samengewerkt met Annemiek van Munster, schrijver van +23. Een revalidatieproces in beeld, over de verwerking van haar eigen slechtziendheid. Het is niet vanzelfsprekend om je te verplaatsen in de belevingswereld van iemand die slecht ziet, en alles moest wel kloppen. ‘Veel zat in de details. Dat je bijvoorbeeld een mobieltje niet ziet stuiteren als hij valt, daar had ik helemaal niet bij stilgestaan. Zonder de hulp van Annemiek had ik mijn boek niet kunnen schrijven.’ 

Over de Cher Ami Award
Simone van der Vlugt is de tweede winnaar van de Cher Ami Award, na optiekketen Specsavers die hem in 2012 won voor de Netvliescheck, een gratis en laagdrempelig oogonderzoek voor ouderen. Jan Plak, juryvoorzitter: ‘Met de Cher Ami Award willen we initiatieven belonen die slechtziendheid bij het brede publiek onder de aandacht brengen. We vinden dat Simone van der Vlugt daar op een fantastische manier in is geslaagd.’ De ooggetuige was het geschenkboek tijdens de Maand van het Spannende boek 2012, en is verspreid in een oplage van 750.000 exemplaren. 

Over Ziende(r)ogen op weg!
De slechtziendendag is een levendig evenement met sprekers en workshops voor iedereen die minder goed ziet. Ervaringen uitwisselen en inspiratie opdoen staan centraal. De derde editie van de slechtziendendag, Ziende(r)ogen op weg!, wordt gehouden op 19 januari 2013 in Utrecht. 

Tijdens het ochtendprogramma van Ziende(r)ogen op weg! vindt de feestelijke uitreiking plaats van de Cher Ami Award. Simone van der Vlugt komt dan ook zelf aan het woord. Zij zal vertellen over hoe ze het schrijven heeft aangepakt, de uitgebreide research die ze heeft gedaan en haar ervaringen met slechtziendheid. 

Het programma van Ziende(r)ogen op weg! bevat verder een gevarieerd aanbod aan sessies. De thema’s verkeer, toegankelijkheid en mobiliteit staan centraal. Er zullen bekende sprekers optreden zoals Hugo van der Steenhoven (directeur Fietsersbond) en Mariska Noorloos (manager toegankelijkheid van de NS). Daarnaast zijn er workshops te volgen, bijvoorbeeld over elektronische navigatiehulpmiddelen en de OV-chipkaart. Voor meer informatie en aanmelden kijk op www.slechtziendendag.nl

Over Simone van der Vlugt

 Simone van der Vlugt is Nederlands grootste thrillerschrijfster. De reünie werd door Crimezone tot beste thrillerdebuut van 2004 uitgeroepen. Daarna verschenen Schaduwzuster en Het laatste offer, dat genomineerd werd voor de NS Publieksprijs 2007. Blauw water werd bekroond met de Zilveren Vingerafdruk 2009. 

Voor Op klaarlichte dag ontving Van der Vlugt de NS Publieksprijs 2010 en de Crimezone Award voor beste Nederlandstalige thriller. Hierna volgde In mijn dromen dat genomineerd werd voor de NS Publieksprijs 2012. In hetzelfde jaar schreef ze het geschenkboek voor de Maand van het Spannende Boek, De ooggetuige, waarvoor ze nu de Cher Ami Award gewonnen heeft.