Het parool, 23 oktober 2010
Simone van der Vlugt (1966) is schrijfster. Van haar thrillers werden in Nederland 1,5 miljoen exemplaren verkocht. Voor haar boek ‘Op klaarlichte dag’ ontving ze deze week de NS Publieksprijs.
tekst PETER VAN BRUMMELEN
foto’s HARMEN DE JONG
Hoorn
“Een lief klein plaatsje aan het IJsselmeer, waar ik tot mijn twaalfde heb gewoond. Ik kom uit een heel traditioneel gezin. Het was er warm, gezellig en veilig. Ik was een rustig, soms een beetje verlegen meisje, maar ik kon ook wel de leiding nemen als we met een heel stel kinderen door mij verzonnen verhalen naspeelden.”
“Ik heb altijd schrijfster willen worden. Tegenover ons in de straat woonde Margreet van Hoorn, de streekromanschrijfster. Voor een beroepenproject van school heb ik haar nog eens geïnterviewd. Ik had als klein meisje natuurlijk niets van haar gelezen,maar het was een heel leuk gesprek.”
Boekhandel Stumpel
“Ja, die was er in mijn tijd ook al. En daar ging ik vaak kijken, elke zaterdag wel. Ik ging meteen naar de kast met meisjesboeken. Vooral de boeken van De olijke tweeling vond ik mooi. Voor zo’n kast stond ik dan te dromen dat er ooit boeken van mij zelf in zouden staan. En die droom is uitgekomen. Het is zelfs zo dat er geen boekhandel is waar mijn boeken zo goed worden verkocht als bij Stumpel. Ze maken er daar ook echt werk van. Als er een nieuw boek van me is, wordt daar meteen een etalage aan gewijd. En echt al het reclamemateriaal dat mijn uitgeverij te bieden heeft, wordt door Stumpel besteld.”
Typemachine
“Ik schreef als kind niet zomaar verhaaltjes, ik maakte op mijn manier echt boeken, compleet met illustraties, schutbladen en een flaptekst. Om het zo echt mogelijk te laten lijken, schreef ik in blokletters. Later mocht ik op de typemachine van mijn opa schrijven. Zak Chipito’s ernaast – ze hadden de hele dag geen kind aan me.”
“Op mijn tiende, misschien mijn elfde, kreeg ik mijn eigen typemachine. Ik schreef boeken over echte meidenonderwerpen: ballet, paarden, tweelingen. Ik heb alles bewaard. Alles wat ik vanaf mijn achtsteheb geschreven is er nog.”
Thea Beckman
“Dat boek was een keerpunt. Nadat ik dat had gelezen,opmijn veertiende, was ik als lezer en als schrijfster klaar met die typische meisjesboeken. Tot dan vond ik geschiedenis nogal saai en droog. Van Thea Beckman leerde ik dat geschiedenis over mensen van vlees en bloed gaat. Dat was een enorme eyeopener. En toen schreef ik zelf ook een historische roman. Nou ja, een historische roman zoals ik als veertienjarige dacht dat die hoorde te zijn. Ik heb het boek ook naar uitgeverijen gestuurd. Daar werd het natuurlijk afgewezen. Ik moest nog heel veel leren, maar dat verhaal vormde wel de basis voor De amulet, de historische jeugdroman waarmee ik in 1995, 28 jaar oud, debuteerde.”
Nathalie
“De hoofdfiguur van Op klaarlichte dag. Van sommige boeken kan ik me precies het moment herinneren waarop ze tot me kwamen. Bij dit boek is het stukje bij beetje gegaan. Ik wilde een boek schrijven waarin niets was wat het leek. Ik wilde ook een boek met een verkeerde man erin. Langzaam maar zeker is Nathalie ontstaan, een jonge vrouw die slachtoffer is van haar mislukte jeugd. Ze komt daardoor tot keuzes die je veroordeelt, maar die je wel kunt begrijpen.”
“Ik werk gemiddeld een jaar aan een boek en in die periode leef ik echt met de hoofdfiguur. Nathalie zat naast me op de bank, lag naast me in bed. Hele gesprekken voerde ik in gedachten met haar. Soms moest ik echt tegen haar zeggen: ‘Nu even niet, Nathalie.’ Maar als een boek eenmaal is verschenen, is zo’n hoofdfiguur ook meteen weer uit beeld.”
Lezers
“Mijn lezers zijn vrouwen zoals ik. Ik schrijf wat ikzelf graag zou willen lezen. En er is een enorme groep vrouwen die precies hetzelfde wil lezen. Ik ben mijn eigenpubliek. Als ik signeer of voorlees, zie ik ook allemaal vrouwen als mezelf. Nou ja, dat is iets te kort door de bocht. Ze zijn niet allemaal van dezelfde leeftijd. Ik heb lezers die ouder zijn dan ikzelf, maar ook lezers die veel jonger zijn; de meisjes die beginnen met mijn jeugdboeken schuiven na verloop van tijd gewoon door naar mijn thrillers.”
“Ik word vooral door vrouwen gelezen, maar vrouwen lezen sowieso meer dan mannen. Ik zie het ook als ik voorlees. Zo’n avond in een bibliotheek is echt een vrouwendingetje; daar gaan ze naar toe met hun moeder en hun schoonzus of met vriendinnen.”
Eersteklas
“Bij de NS Publieksprijs hoort behalve een sculptuur en een bedrag van 7500 euro een treinabonnement. Ik mag een jaar lang gratis eerste klas reizen. En ik had net een week geleden een voordeelurenkaart gekocht… Kun je nagaan hoe weinig ik erop rekende te winnen. Ik ben in de vijftien jaar dat ik schrijf wel achttien keer genomineerd. Dit was al mijn vierde nominatie voor de NS Publieksprijs.”
“Ik win gewoon nooit iets, dacht ik. Ik was ervan uitgegaan dat Franca Treur dit jaar zou winnen, en ik heb begrepen dat het inderdaad weinig scheelde. Ik mag mijn voordeelurenkaart trouwens teruggeven aan de NS. Ik ben heel blij met dat eersteklasabonnement. Vanwege al die lezingen reis ik tegenwoordig heel veel met de trein.”
Noort en Verhoeff
“Mensen denken dat Saskia Noort, Esther Verhoeff en ik elkaars concurrenten zijn. Wat ook eigenlijk zo is natuurlijk. We schrijven alle drie thrillers en hebben zo’n beetje hetzelfde publiek, maar we hebben ook veel steun en gezelligheid aan elkaar. We zijn een hecht groepje. Vooral met Esther ga ik veel om. We zitten alle drie bij uitgeverij Anthos en die zorgt er natuurlijk wel voor dat onze boeken niet tegelijkertijd verschijnen. We hebben in een jaar altijd ieder ons eigen piekmoment. Alles is mooi verdeeld. We hebben als schrijfsters natuurlijk ook elk onze eigen toon en stem. Dat hoor ik ook altijd van lezers. Die zeggen me: ‘Ook als je naam er niet op zou staan, zou ik meteen weten dat het een boek van jou was.”
“Nee, met Saskia en Esther heb ik het eigenlijk nooit over onze boeken. En we gaan al zeker geen commentaar leveren op elkaars werk. Dat hoeft ook niet, dat doet de buitenwereld wel.”
Recensies
“Ze zijn behoorlijk in evenwicht, van heel positief tot heel negatief. Maar aan slechte recensies zal ik nooit gewend raken. Ze blijven zeer doen, hoe goed mijn boeken ook verkopen. Ik word vooral vanuit de literaire hoek aangevallen. Daar wordt mijn werk beoordeeld naar maatstaven die ik mezelf nooit heb opgelegd.”
“Vroeger las ik alles wat er over me geschreven werd. Nu waarschuwt mijn uitgever me: ‘Deze is echt heel naar, die moet je misschien maar niet lezen.’ En dan zeg ik: ‘Oké, laat maar.”
“Maar ik wil hier wel gezegd hebben dat ik ook veel van recensies heb geleerd. Bij mijn eerste thrillers wezen recensenten me erop dat ik wel heel veel uitweidde, dat mijn karakters bijvoorbeeld wel heel vaak shopten of op terrasjes zaten. Ik kwam toen net uit die historische boeken en vond het heerlijk eens uitgebreid zoiets te beschrijven.”
“En ik laat mijn figuren nog steeds wel eens lekker winkelen, hoor, maar dan heeft het een functie; je creëert er een rustpunt in het boek mee.”
Nicci French
“Dit schrijvers duo zit ook al bij Anthos. Ze komen niet elk jaar op mijn verjaardag, maar ik ken ze wel. Heel aardige mensen zijn het: gewoon, warm, rustig. Ik houd ook erg van hun boeken. Ik kan er heerlijk bij wegzakken op de bank. Hun boeken worden ook vooral door vrouwen gelezen. Vroeger lazen alleen mannen thrillers, ja. Maar dat waren heel andere boeken, met titels als – ik noem maar wat – Schot in je nek. De boeken van Nicci French gaan, net als die van Saskia, Esther en mijzelf, over dingen die vrouwen eng vinden. Meestal wordt een heel doorsnee bestaan van buitenaf bedreigd.”
Stieg Larsson
“Ik heb het geprobeerd,maar kon er niet doorheen komen. Ik ben in het eerste deel van de trilogie blijven steken op pagina 160. Over uitweidingen gesproken: ik werd echt gek van al die niet ter zake doende beschrijvingen. Wanneer gaat het nou beginnen, dacht ik de hele tijd. Ik heb inmiddels begrepen dat het na pagina 160 wel spannend wordt.”
Vertalingen
“Mijn boeken zijn vertaald in het Engels, Duits, Portugees, Italiaans, Frans, Pools, Spaans, Russisch en zelfs Chinees. Het succes verschilt per land,maar je moet je er niet veel van voorstellen. Alleen in Duitsland doe ik het bijna net zo goed als hier. Daar verkoop ik van een boek toch zeker 100.000 exemplaren.”
Sadet Karabulut
“Wie is dat? Oh, wat zeg ik nou, dat klinkt vast héél blond. Tweede Kamerlid voor de SP? Nou ja, dat is toch mijn partij niet. Oh jee, dat ga je ook weer opschrijven. Ik ben wel heel erg in politiek geïnteresseerd. Mijn volgende boek speelt zich ook in die wereld af. Nog een opmerking die ik niet had moeten maken, want dat wilde ik nog even geheim houden. Ik zegverder niets meer.”
Simone van der Vlugt: Op klaarlichte dag, uitgeverij Anthos,€19,95.
