Metro, maart 2008
Geen begrip voor deze tbs’er
“Over een vriendelijke tbs’er kun je geen boek schrijven.”
“Simone van der Vlugt”
Hoewel het onderwerp spijtig genoeg nogal eens de kranten en journaals heeft gedomineerd in de afgelopen jaren, vindt schrijfster Simone van der Vlugt de ontsnapte tbs’er in ieder geval ook een heel mooi thrillergegeven. Haar nieuwe roman Blauw Water, die al twee weken de bestseller – lijsten aanvoert, gaat hierover.
Iedereen weet dat het wel eens ge – beurt dat een tbs’er ontsnapt tijdens zijn proefverlof, dus een onbekend gegeven is het niet in Blauw Water van Simone van der Vlugt. “Ik ben ook verbijsterd dat het zomaar kan gebeuren. Blijkbaar kan zo’n tbs’er zijn therapeut een rad voor ogen draaien.” Natuurlijk weet Van der Vlugt ook dat het met verreweg de meeste tbs’ers goed gaat, “maar je moet maar net die ene tegenkomen”, vindt de schrijfster. “En over een vriendelijke tbs’er kun je geen boek schrijven”, vult ze aan.
SIMONE VAN DER VLUGT schreef een tiental jeugdboeken – veelal historische jeugdromans, voordat ze overstapte naar thrillers voor volwassenen. Met De reünie had Van der Vlugt meteen een bestseller te pakken. Ook de boeken die volgden, Schaduwzuster en Het laatste offer gingen als warme broodjes over de toonbank.
Toch was de overstap geen grote verandering voor Van der Vlugt. “Eigenlijk lijkt het heel veel op el – kaar. Het verschil is dat de historische jeugdromans in het verleden speelden en er geen thriller op de cover staat.” De schrijfster bracht echter onlangs ook een jeugdroman uit die in het heden speelt, waarHet laatste offer juist een thriller was met veel aandacht voor het verleden. “Dat was een avonturenroman met een kleine knipoog.”
IK VIND BEIDE LEUK om te doen”, zegt Van der Vlugt. Al snapt de schrijfster uit Alkmaar ook wel dat er het ge – vaar bestaat dat de lezers niet al tijd doorhebben met wat voor boek ze te maken hebben. Voor het succes schijnt dat niet veel uit te maken. “Natuurlijk speelt die gedachte bij het schrijven mee, maar het succes is nooit mijn uitgangspunt tijdens het schrijven. Ik wil boeken schrijven waar ik zelf ook warm voor loop. En dat tintelende gevoel heb ik ook bij een historische roman.”
TERUG NAAR BLAUW WATER. Het laatste wat Van der Vlugt wilde was dat haar hoofdpersoon Lisa begrip zou hebben voor de tbs’er die haar en haar dochtertje in gijzeling houdt. “Ik wilde niet over het Stockholmsyndroom schrijven, al geef ik de lezer wel even het gevoel dat Lisa zich met hem identificeert. Maar als je te veel begrip toont, dan zakt de spanning ook in en ik wilde geen onderzoek doen naar het tbs-stelsel, maar een thriller schrijven.”
Die spanning houdt Van der Vlugt er ook in door in de tegenwoordige tijd te schrijven. “Dat heb ik ook altijd bij de jeugdromans gedaan”, legt de auteur uit. “Zo heb je het gevoel dat het nu ge beurt.” En die actualiteit heeft het onderwerp ook. “Ik vraag me wel eens af hoe het mogelijk is dat er steeds weer nieuwe plots bedacht worden. Maar het is de actualiteit die die verhalen op een presenteerblaadje aanbiedt.”
