Noordhollands Dagblad, juli 2011
Ik ben veel braver dan ik schrijf.
Ze helpen doodleuk iemand om zeep, maar toch mag je ze wel.Waarom toch dat mededogen met de daders in de thrillers van Simone van der Vlugt? ,,Ik beschrijf hoe de samenleving ze naar de zijlijn drijft en hoe ze daar overheen kukelen. Zo blijven het mensen van vlees en bloed.’’ Die aanpak werkt. Er werden 1,3 miljoen thrillers van haar hand verkocht. Lezend Nederland gaat op vakantie met Simone.
Zit ze thuis tv te kijken, schiet er vaak zo maar een idee door het hoofd van de schrijfster. ,,Bij een misdaadserie denk ik dan: ik zou hém of háár de dader laten zijn. Loopt het anders af dan ik in gedachten had, dan is er zo maar weer een nieuwe verhaallijn voor een boek ontstaan.’’
Het schrijven zelf beperkt ze tot de ochtend. ,,Dan heb ik de beste energie. Het voordeel van halve dagen achter de computer is dat er ruimte overblijft voor andere dingen dan schrijven.’
Toch gaat het denken over haar werk de hele dag door. ,,Een apart deel van mijn hersenen is altijd met een boek bezig. Ook als ik boodschappen haal of met de hond wandel. Om mijn verhalen zo waarheidsgetrouw mogelijk te maken, doe ik veel research. Maar ik gebruik ook schaamteloos ervaringen van vrienden en familie in mijn verhalen. Meestal vraag ik netjes of ze dat goed vinden, maar als ik verwacht dat het gevoelig ligt, verander ik het gewoon zó dat ze het niet herkennen.’’
Bestseller
Haar bestseller ’De Reünie’ draait om de wond die pesten op school kan nalaten. In dit verhaal beschreef ze de omgeving van haar jeugdjaren in Den Helder en haar tijd als secretaresse bij een bank. Voor haar laatste thriller ’In mijn dromen’ kon ze niet leunen op eigen ervaringen. De hoofdpersoon is een jonge Marokkaan die zichzelf aanvankelijk geïntegreerd voelt in de Nederlandse samenleving, maar uiteindelijk toch radicaliseert. ,,Om me daar iets bij voor te stellen, las ik veel interviews met jonge Marokkanen. Ook verdiepte ik me in de Koran. Die achtergrond heb ik nodig, want pas als ik mijn eigen hoofdpersoon begrijpelijke motieven kan geven, lukt het me om een verhaal geloofwaardig op te schrijven.’’
Verwacht van haar dan ook geen boek over seriemoordenaars of brute killers met boze opzet. ,,In hun geest kan ik me niet verplaatsen. Die kronkel ontbreekt. Bij mij zit de dader juist vaak in de slachtofferrol. Ik probeer de lezer mee te nemen naar het gevoelsleven van de hoofdpersoon, zodat je begrijpt hoe het tot een misdrijf is gekomen. Dat betekent zoeken naar de juiste dosering van spanning en alledaagse werkelijkheid.Wat de karakters in mijn boeken meemaken ligt meestal zó dicht bij huis dat het je morgen zelf ook zou kunnen overkomen.’’
Bij haar thuis kan dus morgen ook een lijk in de tuin liggen? Ze aarzelt. ,,Eigenlijk ben ik nogal braaf. Veel braver dan ik schrijf. Of liever: voorzichtiger dan de types die ik beschrijf. Maar we hebben gelukkig allemaal wel wat slechts in ons. Die donkere kant graaf ik zo op dat het acceptabel wordt.’’
Vrouw aan zet
Tot een jaar of tien geleden waren het vooral mannen die thrillers lazen. Spionageschandalen en politieke complotten vlogen je om de oren.
Nu is de vrouw aan zet in de wereld van de misdaadroman. Met Esther Verhoef, Loes den Hollander, Saskia Noort en Simone van der Vlugt als trekkers, is er een eigen genre ontstaan. Een genre dat vooral wordt gelezen door vrouwen. ,,Ik denk dat het komt omdat vrouwen zich het beste in de verhalen herkennen. Vrouwen hebben van nature de eigenschap om het veilige nest te beschermen. Zij kunnen zich daarom ook goed voorstellen waartoe je in staat bent als die veilige cirkel in gevaar komt.’’
Waardering
Ooit gaf ze haar baan bij de bank op om voor haar kinderen te zorgen en haar eerste boeken te schrijven. ,,In die tijd hadden we het niet breed.’’ Door het megasucces van haar thrillers kan ze nu ruimschoots leven van haar pen. De middenwoning werd een vrijstaand huis met een rieten dak, de kampeervakantie werd een vliegreis met het gezin en de zorgen over pensioen en later zijn voorbij. ,,Het is prettig dat we de autorijlessen voor de oudste kunnen betalen. Maar ik vind dat onze kinderen gewoon bijbaantjes moeten hebben naast hun school. Want werkervaring opdoen, hoort naar mijn smaak bij de opvoeding.’’
,,Dat we geen zorgen meer hebben over geld is natuurlijk heerlijk, maar voor mij telt vooral de waardering voor mijn werk. Voor een schrijver is een groot lezerspubliek het mooiste dat je kan overkomen. Als ik een stapel boeken van mijn hand in een winkel zie liggen, geeft me dat een enorme kick. Het succes bezorgde me zelfvertrouwen waardoor ik leerde me te wapenen tegen meningen die eigenlijk niet zo belangrijk zijn. Het maakte me sterker.’’
Camping
De waardering schuilt voor haar ook in het fenomeen dat ze anderen haar boeken ziet kopen en lezen. ,,In de vakantie stonden we eens tegenover een vrouw die voor haar stacaravan in een boek van me was weggedoken. Mijn zoon zag het. Ik heb hem meteen op het hart gedrukt dat hij niet mocht zeggen dat zijn moeder de schrijfster was.’’
Maar soms lukt het haar zelf niet om zich in te houden. Laatst nog. Stond ze op een drukke zaterdag in een Alkmaarse boekwinkel toen ze zag dat een klant haar jongste thriller van de stapel pakte en afrekende. ,,Ik vond het zó leuk dat ik haar ter plekke aanbood om het te signeren. Op dat moment vond ik het wel grappig. Maar later dacht ik: ik heb me toch niet te veel op de voorgrond geduwd? Dan is er toch even die twijfel.’’
Vakantie
Met man en kinderen vliegt ze deze vakantie naar Portugal. Ze hebben er een huis gehuurd. Natuurlijk gaat er leeswerk mee. ,,Geen zware kost, daar hou ik niet van. Doe mij maar een lekkere stapel tijdschriften. En een paar thrillers, natuurlijk.Want ik ben zelf helemaal de doelgroep. Daarom begrijp ik mijn publiek zo goed.’’
