Spits, januari 2009
Van toiletjuf tot thrillertopper
Samen met Saskia Noort en Esther Verhoef vormt Simone van der Vlugt de top 3 van meest succesvolle Nederlandse thrillerauteurs. Van haar vorige boek Blauw Water werden in de eerste weken meteen 100.000 exemplaren verkocht. Deze maand verscheen met Herfstlied de vijfde thriller van Simone van der Vlugt.
Je hebt al een aantal thrillers geschreven. Ben je ooit bang dat de inspiratie voor een nieuw verhaal stopt?
“Ja, alleen begrijp ik niet waar ik die vrees vandaan haal. Mijn eerste boek is in 1995 verschenen, ik ben begonnen met historische jeugdboeken, en vanaf dat moment heb ik eigenlijk altijd twee of drie boeken in mijn hoofd gehad om mee verder te gaan en dat is nog steeds zo. Dus, ja de angst is er, maar er is geen enkele aanleiding voor.”
Gaat schrijven je makkelijk af?
“Het is af en toe echt zwaar vermoeiend. Herfstlied was ergens van de zomer al af. Ik heb daar het afgelopen halfjaar nog wel wat dingetjes aan veranderd, maar eigenlijk ben ik vanaf de zomer al aan een ander boek begonnen. Ik zit nu in de fase dat dat weer bijna klaar is en in zo’n laatste periode gaat het zo met je aan de haal. Het is heerlijk maar ook heel zwaar. Ik word ‘s morgenvroeg wakker en dan krijg ik ideeën of zinnen in mijn hoofd en dan denk ik ‘Nee, nee, nee nu nog niet, het is pas 6 uur, alsjeblieft…’ Maar dan is er geen houden meer aan. Dan doe ik het licht maar weer aan, schrijf alles op en val weer in slaap. Een uur later word ik dan weer wakker en dan komt de rest erachteraan. Het is dan wel heel fijn als het boek af is. Dat je gewoon weer eens een nacht door kan slapen.”
Herfstlieds hoofdpersoon Nadine laat haar werk pas aan iemand lezen als het helemaal af is. Laat jij tijdens het schrijfproces iemand meelezen?
“Ik laat het eigenlijk alleen maar aan mijn man lezen terwijl ik schrijf. Dat heeft ook een praktische reden, ik heb een gewrichtsprobleem en daardoor kan ik vaak niet typen. Dat doet mijn man soms voor me. Hij geeft nooit echt commentaar op het verhaal. Dat is eigenlijk ook wel erg prettig als iemand zo dicht bij je staat. Hij is ook niet mijn doelgroep dus dat moet ik ook altijd voor ogen houden. We werken eigenlijk op een hele praktische manier samen en alleen dingen die echt niet kloppen daar wijst hij me op en dat is heel fijn.”
Nadine moet na de publicatie van haar boek een signeersessie doen. Kun jij je je eerste signeersessie nog herinneren?
“Mijn allereerste was op de Uitmarkt in Amsterdam. Ik heb daar de hele middag gezeten en ik geloof dat ik vier boeken heb verkocht. Eigenlijk nog wel veel voor de Uitmarkt, haha. De eerste keer dat ik echt in een boekhandel zat, helemaal aangekondigd en zo kan ik me ook nog wel herinneren. Die boekhandel bleef helemaal leeg. Ik zat ook eens in de Bijenkorf in de buurt van de toiletten en toen legden mensen een kwartje op mijn bureau alsof ik de toiletjuf was.”
Je bent een uiterst succesvol schrijfster. Na hoeveel jaar begon je echt goed te verkopen?
“Vier, vijf jaar geleden toen De reünie uitkwam. In 2004 brak ik pas echt goed door. Als jeugdboekenschrijfster deed ik het ook wel goed, ik denk dat ik iets van 10.000 boeken per jaar verkocht toen. Dat is voor een jeugdboek best behoorlijk wat. Maar als je vervolgens een thriller uitbrengt en je hebt in de eerste week al 20.000 boeken verkocht en na een maand 100.000 dan is dat ineens van een hele andere orde.”
