De reünie
Een intrigerende psychologische thriller over een jonge vrouw op zoek naar haar verleden en identiteit.
Sabine staat op het punt weer aan het werk te gaan na een jaar thuis te hebben gezeten met een burnout. Ze is 24 jaar oud en werkt als secretaresse bij een hoofdkantoor van een bank in Amsterdam. Ze ziet er tegenop om weer te beginnen en is nog steeds niet achter de precieze oorzaak van haar depressie.
De aankondiging van een reünie van haar oude middelbare school zet haar leven plotseling weer op zijn kop. Het rakelt een belangrijke gebeurtenis uit Sabine haar jeugd op: de verdwijning van haar klasgenoot Isabel. Ooit waren zij hartsvriendinnen, maar eenmaal op de middelbare school komt er een einde aan die vriendschap.
Toch voelt Sabine zich enorm schuldig. Ze heeft Isabel alleen naar huis laten fietsen op de dag dat ze verdween, misschien zou er niets gebeurd zijn als Sabine destijds met Isabel was meegefietst…
Nu, tien jaar later, is er nog steeds dat knagende schuldgevoel en komen er steeds meer flarden van herinneringen aan die tijd naar boven. Sabine heeft het vermoeden dat ze zelf meer moet weten over wat er destijds gebeurde, maar dat ze het heel ver weg heeft gestopt. Ze begint te wroeten in het verleden en komt steeds dichterbij het ware verhaal van Isabels’ verdwijning.
Uitgeverij Anthos
Bestel: De reünie – Simone van der Vlugt
Fragment
Jaren geleden heb ik hier in de buurt op school gezeten. Ik fietste iedere dag tien kilometer heen en terug, soms met de zeewind in mijn rug, meestal pal tegen. De wind kwam aanrazen vanaf zee en zag zich door niets belemmerd boven de vlakke polder tot hij mij op mijn fiets tegenkwam.Het dagelijkse gevecht tegen de zeewind leverde me een flinke longinhoud en een goede conditie op en het was een uitstekende manier om mijn frustraties van me af te trappen. Die tien kilometer tussen school en huis, dat niemandsland van weiden en zoute wind, lag als een overgangsgebied tussen de twee werelden waarin ik leefde.Ik kijk naar de zee, die gelijk met de golven een stroom van herinneringen doet aanspoelen. Ik had niet terug moeten komen.
Wat heeft mij hier eigenlijk gebracht?
Het berichtje in de krant. Twee weken geleden stond ik met een mok koffie bij de keukentafel en bladerde snel de krant door. Het was acht uur, ik was aangekleed en had ontbeten, maar er was geen tijd meer om de krant rustig te lezen. Even koppensnellen was alles wat er in zat.
Ik sloeg de volgende pagina om en mijn oog viel op een klein bericht in een zijkolom. Reünie van Helderse middelbare scholen.
Ik las de oproep voor de reünie snel door. Het was mijn oude middelbare school, die inmiddels gefuseerd was met een aantal andere middelbare scholen in Den Helder. En nu waren ze van plan een reünie te houden voor hun oud-leerlingen.
Ik peins er niet over om te gaan.
Ik wandel terug naar mijn auto. Het zand stuift voor me uit en de wind duwt in mijn rug, maant me aan tot spoed. Ik ben hier niet welkom. Ik hoor hier niet meer thuis.
Desondanks ben ik niet van plan nu al terug naar Amsterdam te gaan. Zelfs als het hard begint te regenen versnel ik mijn pas niet. Mijn auto staat eenzaam op de grote parkeerplaats. Normaalgesproken is het hier barstensvol maar de zomer laat ons even in de steek. Ik denk aan de grote massa blik dat op hete dagen stond te glinsteren onder de zon. Het was leuk om vlak aan zee te wonen. Je fietste al die oververhitte automobilisten die in de file stonden te wachten gewoon voorbij. Gooide je fiets tegen het prikkeldraad, haalde je handdoek onder de snelbinders vandaan en zocht een plekje om in de zon neer te strijken. Ergerde je aan de vele kuilen, gevuld met Duitse bierblikjes. Maar het hoorde erbij. In Zandvoort vínd je tegenwoordig niet eens meer een plekje als je niet om een uur of negen de strandopgang oprent.
Ik open het portier van mijn autootje en duik dankbaar naar binnen. Verwarming aan, radio op een vrolijke zender, zak drop op de stoel naast me, starten en wegwezen. Ik rij de bijna verlaten parkeerplaats af, langs het bos de Donkere Duinen richting het centrum.
Den Helder biedt bij regen een troosteloze aanblik. Amsterdam ook, maar Amsterdam blijft leven. Den Helder lijkt nog het meest op een stad waar het luchtalarm net is afgegaan.
Ik hou van steden met een ziel, met een historische kern. Het enige dat oud is in Den Helder zijn de inwoners. Jonge mensen trekken na hun eindexamen naar Alkmaar en Amsterdam. Wat overblijft zijn mariniers en toeristen voor de boot naar Texel. Daar was ik vanochtend nog bijna beland.
Sinds mijn ouders vijf jaar geleden verhuisden, ben ik niet meer teruggeweest in Den Helder en ik ken de stad als fietser, niet als automobilist. Ik miste één afslag, reed tegen de dijk aan, kon niet anders dan rechtsaf slaan en sloot aan bij een lange rij wachtende auto’s voor de boot naar Texel. Ik gooide de versnelling in z’n achteruit, maar achter me versperde de wagen van een gezin met zomervakantie me de weg. Pas toen ik helemaal vooraan stond kon ik keren en ontsnappen aan een ongeplande vakantie tussen de schapen.
Over de Middenweg rij ik in de richting van mijn vroegere middelbare school. Als ik langs de school rij is het schoolplein bijna verlaten. Een groepje leerlingen trotseert de motregen en inhaleert gretig de nicotine die hen de dag door moet helpen.
Ik rij door. Een rondje om de school en dan dezelfde weg als ik vroeger naar huis fietste. Langs het militaire Deibelkamp naar de Lange Vliet. De tegenwind kan me nu niets maken; ik tuf rustig voort en kijk naar het fietspad waar ik zoveel jaren gefietst heb. Isabel woonde in hetzelfde dorp als ik. We fietsten die dag niet samen naar huis, maar ze moet over de Lange Vliet gereden hebben.
Ik herinner me dat ik haar het schoolplein af zag fietsen. Zelf bleef ik expres nog even talmen voor ik vertrok. Als ik achter haar aan was gefietst, was er misschien niets gebeurd, de dag dat ze verdween.
Quotes
‘Met geen mogelijkheid kon ik het boek nog wegleggen voordat ik de laatste letter gelezen had. Ik laat geen klant meer zonder dit boek de winkel uitgaan.’
- Kitty Volkers, boekhandel Zwaan & Ter Burg
‘Het boek bevat alle ingrediënten voor een goede thriller: goede leesbare stijl, zeer verrassende plot, geloofwaardige psychologie, personages met wie je je kan identificeren en datgene wat je vaak niet kan omschrijven, maar waardoor je het echt in één adem uitleest!’
- Sander Steggink, boekhandel Kooyker
‘Simone van der Vlugt weet een ijzersterk plot te smeden, waardoor pas op de laatste bladzijden de puzzel zeer knap in elkaar valt. Uitmuntend!’
- Ton Deutekom, boekhandel Deutekom
‘Met dit boek bewijst Simone van der Vlugt dat zij naast schrijfster van jeugdliteratuur ook een sterke thrillerschrijfster is. Naast een uiterst verrassend plot is ze ook erg goed in het beschrijven van de karakterontwikkeling.’
- Claudia van der Werf, boekhandel Venstra
`Wat een debuut! fascinerend gewoon, het doet me denken aan het betere werk van Highsmith.’
- Hans de Kruif, Bruna BV
‘Dit is typisch weer zo’n eigentijdse thriller die je niet zomaar weg kunt leggen. Je wordt direct het verhaal ingezogen en voor je het weet ben je al bijna aan het eind van het boek, zonder overigens te weten wie de dader is. Als lezer word je gemakkelijk opgenomen in de wereld van de hoofdpersoon en met frisse tegenzin sluit je na de uiterst verrassende ontknoping dan toch maar het boek…’
- Tessa de Boer, Product Manager NL Books bol.com
